Vorig jaar kreeg ik op het laatste moment nog een uitnodiging van Jorit Drieënhuis om als Centraal Beheer relatie mee te doen aan de Midwintermarathon. Helaas stond de 30 kilometer van Groet uit Schoorl al op het programma.

Dit jaar kreeg ik dus tijdig de uitnodiging om als relatie deel te nemen.

     

 

 

Omdat ik ook familie en relaties mee mocht nemen kon Kees ook mooi meelopen. En dan kon ik weer meerijden.

Goed geregeld door Centraal Beheer: een aparte ruimte met versnaperingen. Gewoon lekker relaxed voorbereiden. Kees nam dit wel heel letterlijk.

 

Het beloofde een koude loop te worden met temperaturen van rond de -9 graden. Geen twijfel over de broek dus, maar nog wel even over de bovenkleding: Geen jasje, wel een jasje.

Mijn startnummerband vergeten dus mijn startnummer aan mijn shirt en het jasje er overheen.

Die kan dan altijd nog uit en om mijn middel.

 

Vandaag echt een eigen plan getrokken en na de start verdween Kees al snel uit het gezicht.

Ik wilde proberen de kilometers te maken in tempo's van rond de 5 minuut 10. De eerste kilometers zat ik daar natuurlijk net onder.

Op de beschutte stukken was het wel lekker lopen en was het jasje al snel te warm. Om mijn middel gedaan en een kilometer later ook mijn handschoenen uit.

 

Maar daar kreeg ik spijt van: op de lange klim rond de 14 kilometer kreeg ik het wer zo koud: wind tegen en geen zonnetje in je gezicht. Handschoenen dus maar weer aan, maar koud bleef het.

Door het lange vals plat lukte het niet om mijn tempo vast te houden.

Er zouden wat supporters langs de route staan, maar helaas heeft alleen Marco mij gespot. Hij liep nog een stukje mee en sprak bemoedigende woorden. Goed zo, Marco! Bedankt.

 

Ik was blij dat het er na 27,5 kilometer op zat en dat ik rechtdoor mocht. Rechtsaf voor de hele marathon zou nu echt een beproeving geweest zijn.

 

Ik kwam op een eindtijd van 2 uur 23.37 dus een gemiddelde van bijna 11,5 km/u.

Op zich wel tevreden met mijn eindtijd, een goede voorbereiding op, het vlakke, Rotterdam.

Maar eerst nog de City-Pier-City.

6 oktober 2012	Kustmarathon	42,2 Km.	?
24 juni 2012	Veluwezoomtrail	53 Km.	?
15 april 2012	Rotterdam Marathon	42,2 Km.	?
11 maart 2012	City-Pier-City	21,1 Km.	?
5 februari 2012	Midwintermarathon	27,5 Km.	2.23.37u.
7/8 januari 2012	Goofy Challenge Florida	21.1/42.2Km.	5.57.09u.
17 december 2011	Linschotenloop	21.1 Km.	1.38.23u.
20 november 2011	Zevenheuvelenloop	15 Km.	1.09.42u.
30 oktober 2011	Brabantmarathon	42,2 Km.	3.59.09u.
22 oktober 2011	VU Gebouwenloop	10 Km.	0.46.33u.
1 oktober 2011	Zeelandmarathon	42,2 Km.	4.56.23u.
18 september 2011	Great North Run	21.1 Km.	1.47.44u.
4 september 2011	Dijkenloop	5 km.	0.21.53u.
26 juni 2011	Veluwezoomtrail	52 Km.	6.41.00u.
8 juni 2011	Zomeravondcup 4	10 Km.	0.46.09u.
25 mei 2011	Zomeravondcup 3	10 Km.	0.47.10u.
10 mei 2011	Zomeravondcup 2	10 Km.	Geblesseerd
25 april 2011	Utrecht Marathon	42,2 Km.	4.08.28u.
19 april 2011	Zomeravondcup 1	10 Km.	0.45.50u.
13 maart 2011	City-Pier-City	21,1 Km.	1.41.30u.
13 februari 2011	Schoorl	30 Km.	2.35.32u.
9 januari 2011	Halve van Egmond	21,1 Km.	1.50.08u.
31 december 2010	Sylvestercross	8 Km.	0.40.03u.
18 december 2010	Linschotenloop	21,1 Km.	Afgelast!
21 november 2010	Zevenheuvelenloop	15 Km.	1.10.31u.
7 november 2010	Berenloop Terschelling	42,2 Km.	4.04.47u.
23 oktober 2010	VU gebouwenloop	10 Km.	0.46.26u.
3 oktober 2010	Zeelandmarathon	42,2 Km.	4.45.19u.
26 september 2010	Singelloop Utrecht	10 Km.	0.45.18u.
19 september 2010	Dam tot Damloop	10 EM.	1.22.42u.
5 september 2010	Maas en Waalse Dijkenloop	5 Km.	0.21.53u.
27 augustus 2010	Poldercross Stompwijk	2,5 Km.	54e
6 augustus 2010	Halve van Dalfsen	21,1 Km.	1.55.55u.
9 juni 2010	Zomeravondcup 4 Utrecht	10 Km.	0.47.26u.
26 mei 2010	Zomeravondcup 3 Utrecht	10 Km.	0.45.42u.
11 mei 2010	Zomeravondcup 2 Utrecht	10 Km.	0.48.13u.
25 april 2010	Virgin London Marathon	42,2 Km.	4.22.45u.
20 april 2010	Zomeravondcup 1 Utrecht	10 Km.	0.45.55u.
5 april 2010	Utrecht Marathon	21,1 Km.	1.49.29u.
13 maart 2010	3Bergenloop	21,1 Km.	1.43.54u.
21 februari 2010	Midwintermarathon	42,2 Km.	4.20.38u.
10 januari 2010	Halve van Egmond	21,1 Km.	Afgelast!
31 december 2009	Sylvestercross Soest	9 Km.	0.45.37u.
12 december 2009	Santa-Run Antwerpen	5 Km.	0.28.42u.
15 november 2009	Zevenheuvelenloop	15 Km.	1.17.04u.
1 november 2009	New York City Marathon	42,2 Km.	4.44.22u.
24 oktober 2009	VUmc Gebouwenloop	10 Km.	0.53.23u.
27 september 2009	Singelloop Utrecht	10 Km.	0.49.02u.
20 september 2009	Dam tot Dam loop	10 EM	1.33.07u.
19 september 2009	Damloop by Night	10 EM	1.28.14u.
6 september 2009	Dijkenloop	5 Km.	0.22.55u.
28 augustus 2009	Poldercross Stompwijk	2,5 Km.	55e plaats
14 juni 2009	Marathon van Amersfoort	42,2 Km.	4.41.44u.
27 mei 2009	Zomeravondcup Utrecht	10 Km.	0.47.32u.
12 mei 2009	Zomeravondcup Utrecht	10 Km.	0.47.48u
26 april 2009	Antwerp 10 Miles	10 EM	1.27.21u.
13 april 2009	Utrecht Marathon	42,2 Km.	4.29.08u.
15 maart 2009	City Pier City	21,1 Km.	1.55.01u.
8 februari 2009	Groet uit Schoorl Run	10 Km.	0.50.07u.
13 december 2008	Startbaanrun Soesterberg	10 Km.	0.50.22u.
16 november 2008	Zevenheuvelenloop	15 Km.	1.18.59u.
25 oktober 2008	VUmc Gebouwenloop	10 Km..	0.52.06u.
19 oktober 2008	Amsterdam Marathon	21,1 Km.	1.53.24u.
28 september 2008	Singelloop Utrecht	10 Km..	0.51.21u.
21 september 2008	Groningen Stad Marathon	42,2 Km.	4.34.40u.
10 mei 2008	IJsselsteinloop	21,1 Km.	2.10.45u.
24 maart 2008	Utrecht Marathon	42,2 Km.	4.44.45u.
15 maart 2008	Haagsche Courant Loop	10 Km.	0.52.59u.
4 november 2007	New York City Marathon	42,2 Km.	4.52.56u.
21 oktober 2007	Amsterdam Marathon	42,2 Km.	4.29.44u.
7 oktober 2007	Singelloop Utrecht	10 Km.	0.49.30u.
9 september 2007	Halve van Rotterdam	21,1 Km.	1.59.16u.
24 mei 2007	IJsselsteinloop	21,1 Km.	1.59.27u.
9 april 2007	Utrecht Marathon	21,1 Km.	2.05.30u.

Na het lezen van de blog van Raymond Sneekes over zijn deelname en dat van Patricia aan de Disney World Marathon Weekend 2011 in Florida kreeg ik ook de kriebels. Dit wilde ik ook.

Wat een geweldig avontuur leek me dat.

Maar als ik dan toch ging, wilde ik net als Raymond deel uitmaken van de Goofy Challenge.

 

De Goofy Challenge bestaat uit de halve marathon op zaterdag en de hele marathon op zondag.

Na overleg met Anja besloten niet de New York City Marathon te gaan lopen in 2011, maar me in te schrijven voor de Goofy Challenge 2012.

Aan de NYC-marathon kun je (bijna) alleen deelnemen wanneer je via een reisorganisatie boekt en dat is aardig aan de prijs.  In 2007 en 2009 al eens meegedaan en toen kon alleen Anja mee.

Naar Florida  konden onze drie dochters ook mee en daar zeiden deze dames natuurlijk geen nee tegen.

 

Nu maakten we er dus maar gelijk een weekje vakantie van: Verblijf in het Disney New Orleans Riverside hotel en 5 dagen toegang tot de parken.

 

Net als bij de New York City marathon is ook hier een grote EXPO waar je je startpakket op moet halen en waar allerlei (hardloop) spullen te koop zijn.

In Disneyland is deze EXPO op het terrein van de ESPN Wide World Sports Complex. Een giga-groot sportpark waar wel 200 evenementen per jaar georganiseerd worden.

 

Na het ophalen van de de startnummers, ja 2 startnummers want jongste dochter Kimberley loopt de Mickey Mile, nog even shoppen bij de Marathon Merchandising.

Voor elke afstand een eigen kledinglijn: voor de halve, de hele, de Goofy Challenge maar ook voor de 5k-familyrun en de Marathon Relay.

Al snel stonden Anja en Shirley met een paar spulletjes in de rij bij de kassa, terwijl ik nog even verder snuffelde.

 

                  

        Deel van de EXPO                             Op naar de kassa                Ik had nog niet genoeg shirts

 

 

 

Op vrijdag 6 januari was op het ESPN-complex de dag van de Kids Runs.

Niet alleen een Mickey Mile voor kinderen tussen de 9 en 13 jaar, maar voor alle kinderen.

 

100 meter dash voor 1 tot 3 jaar, 200 meter dash voor 4 tot 6 jaar en 400 meter dash voor 7 en 8 jarigen. Maar de mooiste afstand is natuurlijk de Daiper Dash (de Luier race) voor kinderen onder de 1 jaar! Startlocatie? OP de finishlijn!

 

Op één van de vele sportvelden verzamelen en wachten in de volle zon op de start van de Mickey Mile, de start precies om half één 's middags.

Een beetje een rommelige start: geen echt startvak, een denkbeeldige startlijn tussen twee vlaggen en veel ouders die mee willen rennen met hun kinderen.

Kimberley een plekje laten zoeken bij één van van de vlaggen en toen ging Anja met Lesley en Shirley richting  de atletiekbaan waar de finish zou zijn. Zelf zocht ik een strategisch plekje langs de route, zodat ik als Kimberley gepasseerd was ik verderop nog een keer kon kijken.

 

Mickey Mouse kwam speciaal om alle kinderen te laten starten en al snel kwamen de eerste lopers langs. Even wachten op Kimberley en haar aanmoedigen. Dan hollend naar de waterpost waar ik haar net op tijd nog een keer kon spotten.

                                

             Klaar voor de start                                Bijna bij de finish                            Trots op haar medaille

 

Kimberley heeft de Mickey Mile gelopen in 9 minuut 49! Toch mooi 9,8 km per uur en dat met die warmte! Topper!

 

Op zaterdag het eerste onderdeel van de Goofy Challenge: De halve marathon.

Op advies van de organisatie al heel vroeg de bus genomen naar het startgebied. Heel vroeg? Ja heel vroeg, want om iets over 3 uur 's nachts zat ik in de bus. De start is om half 6, maar je moet nu eenmaal op tijd aanwezig zijn.

Achteraf blijkt het startvak slechts 20 minuten lopen van het hotel te zijn!

 

Dus voor half 4 liep ik, vanuit de bus, met de stroom mee richting het startgebied. Net als in New York veel enthousiaste vrijwilligers om de weg te wijzen.

In het startgebied diverse tenten voor de sponsors en een disc-jockey die voor het nodige vermaak zorgde.

Na even rustig wat gegeten en gedronken te hebben werd het tijd om de tas in te leveren en op het afgesloten lopersdeel nog even te wachten, voor de wandeling naar het startvak begon.

 

Gelukkig mocht ik in startvak B, de tweede start. Dus om half 6 was eerst de start van de rolstoelers, gevolgd door de eerste wave. Veel vuurwerk en vermaak in de startvakken.

Toen de 1e wave weg was schoven wij langzaam naar voren en konden we wachten op het startteken van Donald Duck.

 Hier een filmpje van de start!

 

Vandaag alleen maar tot doel om de halve marathon rustig uit te lopen, met de hele van morgen in gedachten.

Dus op advies van Raymond ook een fototoestel meegenomen. Onderweg genoeg te zien, zoals de diverse Disney-figuren waarmee ik dus ook op de foto ben gegaan. Soms stonden er een paar lopers voor je in de rij, but who cares?

 

Vandaag alvast een voorproefje van de route van de hele marathon: van Epcot naar Magic Kingdom en weer terug. Ondanks het vroege tijdstip toch nogal wat publiek: buiten de parken door het "gewone" volk en in de parken door enthousiaste Disney-medewerkers.

 

Net onder de 2 uur naderde ik de finishlijn, maar net daarvoor stonden Goofy en Mickey. En ja, daarmee wil je op de foto, dus 2 meter voor de finish stoppen, foto maken en dan pas over de streep. Zo vaak als in deze halve marathon ben ik nog nooit gestopt!

Op zondag toch maar weer vroeg op, de sfeer op het terrein is ook bijzonder, dus dat hoort er gewoon bij.

Eigenlijk is de startprocedure hetzelfde alleen zijn er nu geen 27000 lopers maar slechts 20000.

Ook vandaag weer veel lopers in het startvak waarvan je denkt: "Wat doen die hier?"

Veel te zwaar en duidelijk niet voorbereid op een marathon. Maar net als bij de halve kom je de eerste wandelaars al tegen na 1 kilometer en die wandelen dus ook de marathon gewoon in 7 uur uit! Tja, de commercie van Disney speelt ook hier een rol.

 

Vandaag het plan om op een 4-uurs schema weg te gaan, wat een tempo van 5min40 per kilometer inhoud. Dat lukte vandaag weer aardig, alhoewel de eerste kilometers wat snel gingen.

Helaas had ik vandaag ook weer last van de "koude pies" en moest ik 3! keer stoppen voor een plaspauze. Telkens 30 tot 40 seconde kwijtraken, alhoewel ik die daarna weer in liep.

 

Bij de marathon doe je alle vier de thema-parken aan en ook vandaag weer onder het kasteel in Magic Kingdom door.

   

             Het kasteel                           Hollywood studio's                 De Tower of terror!

 

Het tempo bleef er lekker in en het ging prima ondanks de halve marathon. Bij 27 kilometer mijn bekende dipje, maar ik kon hier doorheen lopen. Zelfs bij de 32/33 kilometer kon ik door.

Toch ook nog maar een paar keer gestopt voor een foto bij de figuren die er gisteren niet stonden.

 

Op mijn Garmin had ik alleen mijn huidige min/km in het scherm staan, samen met hartslag en totale afstand. Ik nam me voor om pas bij 35 kilometer naar mijn totale tijd te kijken of er een PR in zat. Maar bij 35 dacht ik: "Nee, pas bij 37 km. Makkelijker rekenen: 5 keer 6 minuten."

Maar ook bij 37 keek ik niet, het ging nog te lekker.

Pas bij 40 kilometer keek ik naar mijn totaaltijd en ja, een tijd onder de 4 uur was mogelijk.

Dus nog even aan proberen te trekken al ging dat niet gemakkelijk. Mijn bovenbenen helemaal verzuurd.

Maar in Epcot kwam ik tot de conclusie dat het parcours volgens mijn Garmin geen 42,2 kilometer kon zijn. Ik moest nog naar de parkeerplaats (finish) toe terwijl mijn Garmin al boven de 42 kilometer stond.

Uiteindelijk werd de afstand 42,5 kilometer en haalde ik de 4 uur dus niet.

Geen probleem met 4 uur 1 ben ik ook heel tevreden.

 

      

    Happy met mijn tijd!                                                                                    Met de extra Goofy-medaille

 

Met anderhalve marathon, waarbij slechts 24 uur tussen de starts,  binnen 6 uur uitlopen ben ik heel tevreden!

 

Al met al een heel bijzonder evenement om mee te maken. Leuk om met de hele familie een weekje in Disney World Florida te zijn en af te sluiten met zo'n bijzondere loop.

Ik kan deze loop aan iedereen aanbevelen!

 

Een jaar geleden werd de Linschotenloop afgelast vanwege de sneeuw, dit jaar geweldig loopweer.

Met een graadje of 8, af en toe een zonnetje en een beetje wind, de ideale omstandigheden voor een PR.

 

Maar dat was nu net niet mijn bedoeling. Maandag voor de Linschotenloop was mijn laatste dag van mijn Sportvasten-kuur. En dan zou deze wedstrijd gewoon te snel komen.

 

Al tijden heb ik problemen met een extreem hoge hartslag. Bij de Zevenheuvelenloop een gemiddelde hartslag van 190 en een max. van 204!

Wat ik ook probeer, mijn hartslag blijft hoog. Nu is iedereen verschillend, maar bij mijn  leeftijd van 44 is een max. van 204 wel erg hoog.

Door de verhalen van Running Ronald en John de Boer over hun ervaringen met Sportvasten, werd ik daar toch ook wel nieuwsgierig naar.

Dus me eens laten informeren door Esther, die als Sportvasten-coach werkt.

Voor mij kwam ze met een duidelijk verhaal, meer dan wat je op de site van Sportvasten hierover kunt lezen en waar veel mensen hun mening al op baseren. Zelfs het NOC-NSF baseert hun artikel op de informatie van de site.

Trouwens, momenteel loopt er in het UMC een onderzoek naar de resultaten van Sportvasten.

Uiteraard, ieder zijn mening, maar laat mensen die het wel doen in hun waarde.

 

Dus ik heb die Sportvastenkuur gedaan. Ik zal hier niet uitgebreid op ingaan. Lees het  verhaal van RunningRonald maar. Hij heeft hier een duidelijk verhaal over geschreven.

 

Met mijn vaste loopmaatje Kees weer op weg naar Linschoten. In de sporthal al snel John de Boer en Petra gevonden, net als Erik en Gert.

De afspraak was dat ik samen met Gert zou lopen, omdat ik vandaag echt wilde voelen hoe ik er nu voor stond. Maar Gert bleek toch weer een afspraak te hebben met een dame, SillyGirlRunning, dus ik verschoof naar John en Petra.

John zou Petra naar een tijd onder de 1 uur 45 proberen te brengen, wat neer zou komen op 5 minuten per kilometer. Voor mijn plan eigenlijk te snel, but who cares....

 

De eerste 4 kilometer dan ook geprobeerd Petra te volgen, maar die floept overal tussendoor dus lastig bij te blijven. In de 5e kilometer kwam ik ineens voor Petra en John te lopen en zag ik ze niet meer achter me.

En het ging eigenlijk heel gemakkelijk, 5  minuten per kilometer. Dus dan maar iets versnellen naar 4'45"/km. Ook dat ging heel gemakkelijk.

Na 12 kilometer vroeg ik aan een andere loper die net op zijn horloge keek welke tijd hij had. (Ik had alleen mijn hartslag, totale afstand en huidige tempo zichtbaar op mijn Garmin.)

De 12 kilometer hadden we gelopen in 58'30' dus toen toch maar aan het rekenen geslagen:

Nog 7 kilometer te gaan, 5 minuten per kilometer, betekent 1:43'30!

Maar wat was mijn PR nou? Daar had ik helemaal niet naar gekeken want dat was het doel voor vandaag helemaal niet. Maar moest ergens rond de 1:41 of 1:42 zitten.

 

Ik zoelde me zo goed dat ik besloot dit tempo vol te houden tot 15 kilometer en dan te kijken of ik kon versnellen. Elke seconde onder de 5 minuten/kilometer zou me dichter bij mijn PR brengen.

 

Maar daar ging ik al: Ook kilometer 13 ging al in 4'39" en de volgende weer sneller. 4'35" , 4'37", 4'38", 4'39", 4'34", 4'34", 4'33" en de laatste zelfs in 4 rond!

WOW wat is dat lekker: 9 kilometer lang alleen maar mensen inhalen en doorgaan. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Geen vermoeidheid, een wat lagere hartslag en zelfs nog een eindsprint die ik al 4 kilometer voor het einde in kon zetten en ook volhouden.

 Een kleine smile kon er zelfs van af.

 

Vlak voor de laatste bocht naar de finish hoorde ik Kees naar me roepen. Hij was dus al binnen, had ook niet anders verwacht. Ook hij had een geweldig mooie PR neergezet.

De laatste bocht om en daar de klok van de finish. Ik zag op de 2e plek een 3 staan en keek dan ook niet verder naar het derde cijfer maar naar de secondes: Doortrekken! Dan haal ik een sub1uur40!

 

Maar onder de finishboog viel mijn oog toch op het derde getal: een 8? Wow, dat is nog mooier!

Mijn eindtijd kwam officieel uit op 1:38'23"! Een verbetering van mijn PR met ruim 3 minuten, terwijl ik niet eens voor een PR op pad was gegaan.

 

Of het komt door het Sportvasten, de perfecte omstandigheden of dat ik gewoon een goede dag had, weet je natuurlijk nooit zeker. Wat ik wel weet dat ik nog nooit zo gemakkelijk een halve marathon heb gelopen: geen inzinking en zelfs een negativ split kunnen lopen. (50'35" om 47"48")

 

En nu op naar de GoofyChallange!

Het idee om aan de grootste halve marathon te wereld deel te nemen kwam door een Engels forum: Shoerepairer.info, een site voor schoenmakers over de hele wereld maar gestart door een Engelse schoenmaker, Lee Ffrench.

 

Op de site onstond het idee om door middel van hardlopen af te vallen en conditie op te bouwen en enkele schoenmakers stelden zich als doel de Great North Run te gaan lopen.

Uiteindelijk ontstond er een groep van 7 Engelse schoenmakers, waarvan er slechts één hardloopervaring had. (Hij heeft zelfs meegedaan aan de Ironman!)

 

Ik werd gevraagd mij bij het team aan te sluiten, om dit bijzonder evenement mee te maken en gelijk die Engelse collega's persoonlijk te ontmoeten die ik alleen via het forum kende.

Uiteraard nam ik van dit aanbod graag gebruik.

 

De keuze was al snel gemaakt: Net als Lee lopen voor de Engelse Doe een Wens stichting, Make A Wish UK. Ingeschreven via hen en direct een mooi trainingsshirt ontvangen.

 

Via het forum veel (motivatie-)tips kunnen geven aan de beginnende lopers. Leuk dat je op zo'n manier kunt helpen. Al snel raakten de Engelse collega's ook verslaafd met het hardloopvirus.

 

Hotel geregeld via Lee en een vliegticket geboekt. Zaterdagmiddag pas weg, want over 2 weken ook op zaterdag de Kustmarathon lopen en dan zou Anja 2 zaterdagen de winkel alleen moeten runnen.

 

Speciaal trainen voor de Great North Run was niet echt nodig: Ik zit nu eenmaal in de hardloop-flow.

 

In Newcastle snel nog even naar de expo, waar ook de Great North Citygames hadden plaatsgevonden.

Daarna op zoek naar het hotel. Via een flinke wandeling, een busrit en een taxirit, kwam ik daar aan en snel mijn bagage op mijn kamer gezet. Snel een ander shirt aan en naar Lee en een deel van de andere schoenmakers die al in de pub aan de overkant zaten om wat te eten.

Leuk om iedereen in "het echt" te ontmoeten, zoals het ook gaat met Twitter-vrienden.

 

Wel heel lastig: de collega's komen uit alle windstreken van Groot Brittanië en praten allerlei dialecten. Zelfs zij moesten soms vragen om herhalingen omdat ze elkaar niet konden verstaan.

Voor mij dus helemaal moeilijk, zo goed is mijn Engels ook niet.

 

Na een pasta maaltijd en wat alcoholvrije drankjes weer naar het hotel: spullen klaarzetten voor morgen en op tijd naar bed.

 

Op een gegeven moment kwamen andere gasten van hun hotelkamer af, haastig aangekleed of gewoon in hun ondergoed. Het bleek dus een brandalarm te zijn.

Toen ons busje aan kwam rijden en wij instapten werden de andere gasten naar het "verzamelpunt" gedirigeerd en kwam er een brandweerwagen met toeters en bellen aanrijden. Gelukkig was er niets te zien van rookontwikkeling of brand.

De andere gasten en de brandweer achterlatend vertrokken wij naar de start.

We werden door de chauffeur gewoon afgezet op de vluchtstrook van de snelweg en wij keken hem met verbaasde gezichten aan: Neemt hij ons nu in de maling?

Nee hoor, de snelweg was verderop afgezet en al het verkeer werd de afrit afgestuurd. Op de snelweg bevond zich namelijk het startvak.

Een kleine wandeling door de berm was de route naar de start.

 

Nog snel een groepsfoto voor het vertrek naar onze startplekken, want niet iedereen stond in hetzelfde startvak.

         

De tassen moesten dit keer niet ingeleverd worden bij een vrachtwagen maar bij één van de dubbeldekker-bussen. Weer eens iets anders.

 

Gelukkig stond ik in startvak B, direct achter de wedstrijdatleten. Via grote schermen was het een en ander goed te volgen: de interviews met loper, het speciale nummer wat gedraaid werd vanwege de vele mensen die in nagedachtenis aan iemand lopen, de start van de wheelers en de dames.

 

Slechts 2 minuten voor de start van de wedstrijdmannen en de grote groep was er de fly by van de Red Wings. in één woord: kippenvel! Klik op de foto voor een filmpje!

 <<<< Filmpje!      Startvak

 

Na het startschot binnen de 30 seconde al over de startlijn, zo ver vooraan stond ik.

 

De eerste mijlen gingen hard en ik had ook geen last van de drukte. Het eerste deel gaat gewoon over een grote weg, aan 2 kanten van de vangrail. Na 10 kilometer wordt het pas één wegdeel.

 

Wat een feest met al die mensen langs de kant, veel muziek en een uitstekende sfeer.

Net na de helft besefte ik dat een PR er niet in zat, vooral door de stukken vals plat, dus dan nog maar extra genieten.

Lekker langs de zijkant gelopen en high-fives geven aan de kinderen en volwassenen langs de route.

De laatste 2 mijl begon het jammer genoeg te regenen en niet zo'n beetje ook. Gelukkig was het publiek voorbereid en bleven ze onder paraplu's gewoon staan aanmoedigen.

 

Na 1:47'44" over de finish, 6 minuten langzamer dan mijn PR, but who cares?

 

Na de finish zijn er grote vakken gemaakt voor het uitdelen van de Finisher-bags, met t-shirt, medaille en alle gewoonlijke hapjes, drankjes en foldertjes. Elk vak had een spandoek met de maat van het shirt erboven, dus gewoon kiezen en je tas halen.

 

Onderweg naar de dubbeldekkerbus om mijn tas op te halen werd ik opgevangen door 2 dames van Make A Wish UK en zij verwezen mij naar het CharityVillage waar hun tent ook stond. Toch eerst mijn tas maar gehaald voor wat droge spullen.

Toen naar de tent van Make A Wish UK waar ik met applaus verwelkomd werd. Daar een hapje en een drankje en een heerlijke massage.

De vrijwilligers van MAW helemaal verbaasd dat ik helemaal uit Nederland kwam om hier te komen lopen.

   

 

Al snel kwamen er nog 3 leden van het Forum-team opdagen die ook gelopen hadden voor MAW.

Daarna met zijn allen naar de bus om na een langzame rit (erg druk) bij het hotel aan te komen.

 

Even lekker douchen en wat uitrusten om 's avonds met de hele groep eerst de pub in te duiken en daarna het restaurant, Thank God It's Friday.

Heerlijk gegeten en elkaars ervaringen aangehoord.

De avond werd door sommigen afgesloten met een paar Jaeger-Bombs, maar daar ben ik maar niet aan begonnen.

 

 

Na een mooi weekend moet je toch ook weer naar huis. Met Lee naar het station gewandeld en van daaruit met de bus nog even naar het centrum van Newcastle.

Snel wat cadeautjes kopen voor het thuisfront en op naar het vliegveld.

 

Ook willen zij een keer naar Nederland komen om hier te komen lopen. Als dat lukt zou dat gaaf zijn.